by 
“ลุงรอง”
เซียวหยุนรีบวิ่งไปที่ข้างๆ เซิงหวู่ฟานและช่วยพยุงเขาขึ้นอย่างรวดเร็ว
เมื่อมองดูซี่โครงที่แตกหักของเซิงหวู่ฟาน และเซิงหวู่หยวนที่เสียแขนขวาไปและบาดเจ็บสาหัส ใบหน้าของเซียวหยุนก็มืดมนลงทันที
“หยงเย่ทำร้ายเจ้าหรือพวกนั้น?” เซียวหยุนรีบถามเซิงหวู่ฟาน
เขามาไม่ทันเวลาจึงไม่รู้ว่าใครทำร้ายสองพี่น้องเซิง หรือเจ้าสำนักรองและคนอื่นๆ
เซียวหยุนสงสัยเช่นนั้นเพราะเจ้าสำนักรองและคนอื่นๆ เป็นศัตรูกับสองพี่น้องเซิงอย่างมากและอาจจะโจมตีพวกเขา
เมื่อได้ยินคำพูดของเซียวหยุน เจ้าสำนักรองและคนอื่นๆ ก็หน้าซีด พวกเขาไม่กลัวเซียวหยุน แต่เขาไม่ได้อยู่คนเดียว ข้างๆ เขายังมีปรมาจารย์ดาบตู้กู่ แม้แต่หยงเย่ นายพลเทพที่เพิ่งได้รับการเลื่อนขั้น ยังทนการฟันดาบเพียงครั้งเดียวจากปรมาจารย์ดาบตู้กู่ไม่ได้เลย นับประสาอะไรกับพวกนั้น
หัวหน้าตระกูลเฒ่าก็มีสีหน้าเคร่งเครียด ระแวงอยู่ตลอดเวลา เพราะเขาเพิ่งลงมือไปจริงๆ
เซิงหวู่ฟานเงียบไปครู่หนึ่ง เหลือบมองหัวหน้าตระกูลเฒ่า จากนั้นก็มองไปยังเจ้าสำนักสาขาที่สองและคนอื่นๆ สีหน้าของเขาเผยให้เห็นความซับซ้อนที่ควบคุมไม่ได้
“หย่งเย่เป็นคนลงมือ” เซิงหวู่ฟานพูดผ่านฟันที่กัดแน่น เขาไม่ได้พูดถึงการแทรกแซงของหัวหน้าตระกูลเฒ่า แต่เป็นเพราะคำนึงถึงสายเลือดที่เหลืออยู่ การ
โจมตีด้วยฝ่ามือของหัวหน้าตระกูลเฒ่าได้ดับความหวังสุดท้ายของเซิงหวู่ฟานที่มีต่อตระกูลเทพศักดิ์สิทธิ์
เมื่อได้ยินเช่นนี้ หัวหน้าตระกูลเฒ่า เจ้าสำนักสาขาที่สอง และคนอื่นๆ ก็ผ่อนคลายลงในที่สุด
“นับจากวันนี้เป็นต้นไป ข้าและน้องชายจะตัดขาดความสัมพันธ์กับตระกูลเทพศักดิ์สิทธิ์และจะไม่กลับมาอีก” เซิงหวู่ฟานกล่าวพลางมองไปที่หัวหน้าตระกูลเฒ่า
ใบหน้าของหัวหน้าตระกูลเฒ่าเคร่งเครียด
ในอดีต หากเซิงหวู่ฟานกล้าพูดเช่นนั้น มันจะถูกมองว่าเป็นกบฏและต้องถูกลงโทษตามกฎของตระกูล แต่ตอนนี้แตกต่างออกไป เขาไม่กล้าปฏิเสธ เพราะเซียวหยุนอยู่ข้างๆ เซิงหวู่ฟาน และอีกด้านหนึ่งของเซียวหยุน ปรมาจารย์ดาบตู้กู่กำลังเฝ้าดูพวกเขาอยู่
“เอาล่ะ ข้าอนุญาตให้พวกเจ้าออกจากตระกูลเทพศักดิ์สิทธิ์ได้…” ผู้เฒ่ากล่าวด้วยสีหน้าเคร่งขรึม
“ท่านพ่อ ข้าอยากไปกับท่านด้วย”
เซิงหยุนจื่อรีบวิ่งเข้ามา เธอเพิ่งกลับจากข้างนอก เมื่อเห็นเซิงหวู่ฟานและเซิงหวู่หยวนบาดเจ็บสาหัส เธอเกือบจะร้องไห้ แต่เธอก็กลั้นไว้
แม้ว่าเธอจะไม่รู้แน่ชัดว่าเกิดอะไรขึ้น แต่เซิงหยุนจื่อก็เดาได้ว่าตระกูลเทพศักดิ์สิทธิ์ปฏิบัติต่อเซิงหวู่ฟานและเซิงหวู่หยวนอย่างไม่ยุติธรรม
เซิงหยุนจื่อรู้จักนิสัยของพ่อและลุงของเธอเป็นอย่างดี หากตระกูลเทพศักดิ์สิทธิ์ไม่ได้ทำให้พวกเขาผิดหวังอย่างที่สุด พวกเขาคงไม่พูดว่าอยากจะออกไป
ท้ายที่สุดแล้ว ตระกูลเทพศักดิ์สิทธิ์คือบ้านของพวกเขา ที่ที่พวกเขาอาศัยอยู่มาตลอดชีวิต การ
จากบ้านไป…
สำหรับสองพี่น้อง เซิงหวู่ฟานและเซิงหวู่หยวน พวกเขาจะไม่จากบ้านไปเว้นแต่ว่าพวกเขาจะสิ้นหวังจริงๆ
เซียวหยุนไม่ได้พูดอะไรอีก เพราะท้ายที่สุดแล้ว มันเป็นทางเลือกของลุงคนที่สองของเขา
“พี่เซียวหยุน ถ้าคุณต้องการความช่วยเหลือจากข้า ก็บอกมาได้เลย วันนี้เจ้าอยากจะจัดการกับใครในพวกนี้ ข้าจะฆ่าพวกมันเอง” ตู้กู่หยวนกล่าว
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ทั้งผู้นำตระกูลและเจ้าสำนักสาขาที่สองก็หน้าซีด พวกเขาทั้งสองมองไปที่เซียวหยุนด้วยความกลัวว่าเขาจะให้ตู้กู่หยวนฆ่าพวกเขาจริงๆ
“เซียวหยุน เจ้าเป็นทายาทโดยตรงของสาขาหลัก พวกเราทุกคนมีสายเลือดของเทพบรรพบุรุษศักดิ์สิทธิ์ไหลเวียนอยู่ในเส้นเลือด พวกเราทุกคนมีต้นกำเนิดเดียวกัน ทำไมพวกเจ้าถึงอยากทำร้ายกันเองนัก?” เจ้าสำนักสาขาที่สามรีบกล่าว
“มีต้นกำเนิดเดียวกัน?” เซียวหยุนสบถอย่างเย็นชา เหลือบมองเจ้าสำนักสาขาที่สองและคนอื่นๆ “เจ้าเข้าใจผิดหรือ? พวกเราคือสาขาหลัก ส่วนเจ้าเป็นแค่สาขา เทพบรรพบุรุษศักดิ์สิทธิ์คือบรรพบุรุษของเรา เจ้าเป็นได้แค่ลุงของเราเท่านั้น” “
เจ้ามีสายเลือดของเทพบรรพบุรุษศักดิ์สิทธิ์เพราะบรรพบุรุษสงสารเจ้าและมอบสายเลือดนี้ให้ ไม่ใช่เพราะเจ้ามีสายเลือดของบรรพบุรุษโดยกำเนิด”
หลังจากถูกเซียวหยุนตำหนิ หัวหน้าสาขาที่สองและคนอื่นๆ ก็หาคำพูดมาโต้แย้งไม่ได้
แม้แต่ผู้นำตระกูลอาวุโสก็ทำได้เพียงอดทน
“เซียวหยุน…”
เซิงหวู่หยวนที่บาดเจ็บสาหัสมองไปที่เซียวหยุน ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความอ้อนวอน แม้ว่าเขาจะออกจากตระกูลเทพศักดิ์สิทธิ์แล้ว แต่ผู้นำตระกูลอาวุโสและคนอื่นๆ เคยเป็นคนของเขา เขาไม่สามารถตัดความสัมพันธ์ได้ง่ายๆ
“ข้าจะไม่ให้พี่ตู้กู่ฆ่าเจ้า แต่เจ้าต้องชดเชยบ้าง เอาอย่างนี้ไหม คริสตัลศักดิ์สิทธิ์หนึ่งล้านส่วนเป็นค่าชดเชย” เซียวหยุนกล่าว
“คริสตัลศักดิ์สิทธิ์หนึ่งล้านส่วน…เราจะหาได้มากขนาดนั้นจากไหน…” เจ้าสำนักรุ่นที่สี่พูดออกมาอย่างหัวเสีย
“ไม่เป็นไรถ้าหาไม่ได้ ตราบใดที่เจ้าสามารถทนรับการโจมตีด้วยดาบของพี่ตู้กูได้สักครั้ง ความแค้นของเราก็จะหมดไป” เซียวหยุนกล่าวอย่างไม่แยแส ทน
รับการโจมตีด้วยดาบของพี่ตู้กู…
สีหน้าของเจ้าสำนักรุ่นที่สี่เปลี่ยนไปทันที เขาไม่มีความสามารถนั้น
“คริสตัลศักดิ์สิทธิ์หนึ่งล้านส่วน เราไม่สามารถรวบรวมได้มากขนาดนั้นในเวลาอันสั้น ท่านให้เวลาเราหน่อยได้ไหม?” หัวหน้าสำนักรุ่นอาวุโสถาม
ตอนนี้พวกเขามีทางเลือกเพียงสองทาง คือไม่ถูกฆ่า ก็จ่ายราคาด้วยคริสตัลศักดิ์สิทธิ์หนึ่งล้านส่วน
“ข้าจะให้เวลาท่านสามเดือน ข้าจะไปรับด้วยตัวเองหลังจากสามเดือน” เซียวหยุนกล่าว
“สามเดือน สั้นเกินไป…” หัวหน้าสำนักรุ่นที่สองพยายามต่อรอง
“ก็ได้ สามเดือนก็แล้วกัน”
หัวหน้าตระกูลคนเก่าขัดจังหวะหัวหน้าตระกูลคนที่สอง พร้อมกับจ้องมองเขาอย่างดุดัน เขาไม่อยากมีปัญหาอะไรอีกแล้ว
“ลุงคนที่สอง หัวหน้าตระกูล ไปกันเถอะ” เซียวหยุนช่วยพยุงเซิงอู๋ฟาน ขณะที่เซิงหยุนจื่อช่วยพยุงเซิงอู๋หยวน เตรียมตัวออกเดินทาง
“พวกเขาทั้งสองบาดเจ็บ ทำไมไม่พักรักษาตัวที่นี่ก่อนล่ะครับ พี่เซียวหยุน โปรดยกโทษให้ข้าด้วยหากข้าได้ก่อความผิดใดๆ…” หัวหน้าตระกูลคนเก่ากล่าว พยายามแก้ไขสถานการณ์
เซียวหยุนไม่สนใจเขาและจากไปพร้อมกับลูกน้อง
ตู้กู่หยวนตามหลังพวกเขาไป เขาจะสนับสนุนทุกการตัดสินใจของเซียวหยุน
“เราจะไปไหนกัน?” เซิงหยุนจื่อถาม
เราจะไปไหนกัน?
เซิงอู๋ฟานและเซิงอู๋หยวนต่างตกตะลึง พวกเขาก็ไม่รู้เหมือนกันว่ากำลังจะไปไหน พวกเขาใช้ชีวิตทั้งชีวิตอยู่ในตระกูลเทพศักดิ์สิทธิ์ และตอนนี้กำลังจะจากไป พวกเขาไม่คุ้นเคยกับมันจริงๆ
“ออกไปก่อน แล้วค่อยวางแผนทีหลัง” เซียวหยุนกล่าว
“เซียวหยุนพูดถูก เราค่อยวางแผนกันทีหลัง” เซิงอู๋หยวนพยักหน้าเล็กน้อย
กลุ่มเดินออกจากสำนักเทพศักดิ์สิทธิ์ และทันทีที่ก้าวออกจากประตู เซียวหยุนและคนอื่นๆ ก็เห็นรถม้าเทียมสัตว์ขนาดใหญ่หรูหราจอดอยู่ตรงนั้น โดยมีม้าปีศาจลายจุดเก้าตัวยืนอยู่ข้างหน้า
รถมานั้นใหญ่โตมโหฬารราวกับพระราชวังขนาดเล็ก ห
ลี่หยุนพร้อมด้วยกลุ่มสาวใช้ยืนอยู่ข้างหน้า เมื่อเห็นเซียวหยุนและคนอื่นๆ ออกมา เธอก็อดไม่ได้ที่จะเดินเข้าไปหา “ท่านเซียวหยุน ท่านอาจารย์ตู้กู่ ทำไมไม่มาพักผ่อนที่ศาลาหลิงหยุนของเราสักครู่ล่ะคะ?”
เซิงอู๋ฟานและเซิงอู๋หยวนค่อนข้างประหลาดใจที่เห็นหลี่หยุน และเซิงหยุนจื่อก็ประหลาดใจเช่นกัน พวกเขาไม่คาดคิดว่าเซียวหยุนรู้จักหลี่หยุน และดูเหมือนว่าพวกเขามีความสัมพันธ์ที่ดีต่อกัน
แน่นอน พวกเขาก็เห็นได้ว่าแขกคนสำคัญของหลี่หยุนคืออาจารย์ตู้กู่ และพวกเขาเป็นเพียงแขกรับเชิญรอง
“พี่ชาย ช่วงนี้ท่านมีธุระด่วนอะไรหรือเปล่าคะ?” เซี่ยวหยุนมองไปที่ปรมาจารย์ดาบตูกู
“ข้ายังมีธุระต้องจัดการอีกเล็กน้อย และจะออกเดินทางพรุ่งนี้ แต่เรานั่งคุยกันต่ออีกสักหน่อยก็ได้นะ อารมณ์ข้าเสียไปเมื่อกี้แล้ว และข้ากำลังวางแผนจะหาที่นั่งให้สองพี่น้องได้คุยกันต่อ ในเมื่อมีที่นั่งแล้ว ไปนั่งกันเถอะ” ตู้กูหยวนกล่าว
“งั้นไปที่ศาลาหลิงหยุนกันสักพักดีกว่า” เซียวหยุนกล่าวกับหลี่หยุน
“ตกลง ท่านอาวุโสตู้กู ท่านเซียวหยุน และอีกสามท่าน เชิญนั่งได้เลย” หลี่หยุนเชิญเซียวหยุนและคนอื่นๆ ด้วยรอยยิ้ม