นิยายแฟนตาซี อ่านนิยาย นิยายจีน นิยายแปล นิยายออนไลน์
เฉินหยาง ชายหนุ่มคนหนึ่งจากครอบครัวที่ร่ำรวยซึ่งมีประสบการณ์ชีวิตและความตายมาสิบปีถูกบังคับให้กลายเป็นลูกเขยของครอบครัวชั้นสองในเมืองเล็กๆ และถูกเยาะเย้ยและเพิกเฉย ในที่สุดก็มีโทรศัพท์ลึกลับดังมาจากเมืองหลวง เขากลายเป็นทายาทตระกูลที่ร่ำรวยที่สุดในโลกอย่างเป็นทางการ หลังจากทนทุกข์มาสิบปี ในที่สุดเขาก็กลายเป็นมังกร! เมื่อลูกเขยเกิดมาโลกจะพังเพื่อเธอ!
“พวกเจ้าสู้กันต่อไปเถอะ อย่าไปสนใจข้าเลย ข้าแค่มาดูเฉยๆ” เฉินหยางหัวเราะเยาะฝูงชน เสียงหัวเราะของเขานั้นเสียดสีอย่างยิ่ง ทำให้เหล่าผู้ฝึกฝนที่กำลังต่อสู้กันอย่างดุเดือดหยุดทันทีและจ้องมองเฉินหยางด้วยความโกรธ “เด็กน้อย ใครส่งเจ้ามา บอกมาสิว่าเจ้าคิดอะไรอยู่ บางทีเราอาจจะไว้ชีวิตเจ้า” …
หากเขาไม่สามารถยึดมั่นในสิ่งที่เขามีอยู่ในตอนนี้ได้อย่างมั่นคง ไม่นานเขาก็จะกลับคืนสู่สภาพเดิม เขาอาจตกสู่เหวอันไร้ที่สิ้นสุดเพราะช่วงเวลาแห่งอำนาจอันแสนสั้นนี้ และไม่มีวันลุกขึ้นมาได้อีกเลย “ไม่ว่าจะยังไงก็ตาม ฉันต้องสร้างความสัมพันธ์ที่ดีกับผู้เข้าแข่งขันเหล่านี้ ใครก็ตามที่ได้เป็นหัวหน้าในท้ายที่สุดจะทำให้ฉันมีเกียรติ” เมื่อคิดเช่นนั้น สีหน้าของผู้จัดการชั่วคราวก็ยิ่งเคร่งขรึมมากขึ้น เขารู้สึกว่าอำนาจสูงสุดดูเหมือนจะกำลังเรียกหาเขาอยู่ …
เฉินหยางหัวเราะและกล่าวว่า “เจ้าไม่เคยรู้ถึงพลังที่แท้จริงของข้า แต่ข้าสามารถรับรู้และกำจัดพลังของเจ้าได้อย่างง่ายดาย เจ้าคิดว่าเจ้ายังมีโอกาสที่จะเอาชนะข้าได้หรือ?” เมื่อได้ยินเช่นนั้น ศิษย์ของท่านผู้นำก็ตัวสั่น เขาตระหนักถึงช่องว่างระหว่างตนเองกับเฉินหยางอย่างแท้จริง ช่องว่างที่อธิบายได้ด้วยกาลเวลาเท่านั้น มีช่องว่างระหว่างรุ่นที่แท้จริงอยู่ระหว่างพวกเขา “ผมผิดเอง …
เมื่อสัมผัสได้ถึงความเปลี่ยนแปลงที่ผิดปกติเช่นนี้ เด็กฝึกงานหนุ่มก็ตกใจทันที เขารู้สึกว่าตัวเองถูกหลอก แต่ก็ไม่เป็นไร ตราบใดที่เขาสามารถระบุสิ่งเหล่านี้ได้อย่างรวดเร็ว ก็ยังมีโอกาสอยู่ เขาส่ายหัวและยิ้มให้เจ้านายพลางกล่าวว่า “เจ้านาย ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม ท่านก็ได้รับบาดเจ็บสาหัสจากข้าแล้ว …
ทั้งสองฝ่ายคุ้นเคยกันเป็นอย่างดี และนี่เป็นเพียงการวอร์มอัพในช่วงเริ่มต้นเท่านั้น ยังไม่มีฝ่ายใดชนะหรือแพ้ เพียงไม่กี่วินาทีต่อมา การต่อสู้ระหว่างสองฝ่ายก็เริ่มต้นขึ้นอย่างแท้จริง และรอยยิ้มก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเฉินหยาง หากเขาสามารถยืดเวลาการต่อสู้ในช่วงแรกๆ ออกไปได้ อาจารย์เฒ่าจะต้องพ่ายแพ้อย่างแน่นอน เพราะศิษย์ของเขาได้ซ่อนท่าไม้ตายที่อันตรายที่สุดไว้ตั้งแต่เริ่มต้น …
บรรพบุรุษผู้เฒ่ามีแผนการที่ดี: ตราบใดที่เขาระมัดระวัง เขาก็จะสามารถป้องกันตัวเองได้อย่างแน่นอน อย่างไรก็ตาม ครั้งนี้เขาทำไม่สำเร็จ ชายชราผู้กระหายความตายได้เผาผลาญพลังวิญญาณของตนและพุ่งเข้าใส่เขา แม้ว่าจะเข้าไม่ถึงตัวเขา แต่บรรพบุรุษผู้เฒ่าก็สามารถหยุดร่างของชายชราได้จากระยะห่างสิบฟุต อย่างไรก็ตาม ร่างกายและพลังวิญญาณของชายชราได้ลุกไหม้และระเบิด …
ผู้ฝึกฝนรุ่นเยาว์คนหนึ่งก้าวออกมาข้างหน้า ที่จริงแล้ว ครั้งนี้เขาไม่ได้ก้าวออกมาด้วยความสมัครใจ เพราะเขากำลังเผชิญหน้ากับอดีตอาจารย์ของเขา ใช่แล้ว บรรพบุรุษผู้นี้คืออาจารย์ของเขาจริง แต่ตอนนี้ทั้งสองกลับเหมือนคนแปลกหน้า แม้ว่าผู้ฝึกฝนรุ่นเยาว์คนนี้จะดูมีอายุใกล้เคียงกับผู้ฝึกฝนรุ่นเยาว์คนอื่นๆ แต่แท้จริงแล้วเขามีอายุร้อยปี เหตุผลที่เขาดูอ่อนเยาว์ก็เพราะเขาเริ่มฝึกฝนเคียงข้างหัวหน้าคนนี้เมื่ออายุประมาณสิบแปดปี …
บรรพบุรุษผู้นี้เคยคิดว่าตนเองสามารถต่อสู้กับเฉินหยางได้ด้วยกำลังของตนเอง แต่ดูเหมือนว่าตอนนี้เขาคิดผิดแล้ว “ข้าไม่คิดว่าเจ้าจะแข็งแกร่งขนาดนี้ แล้วทำไมเจ้าต้องมาเล่นกลกับพวกเราด้วย มันไร้สาระสิ้นดี” ชายชราโกรธจัดจนเกือบจะลุกขึ้นทุบโต๊ะ แต่ก็สงบลงเมื่อนึกถึงความแข็งแกร่งของเฉินหยาง ด้วยพละกำลังในปัจจุบันของเฉินหยาง เขาสามารถบดขยี้บรรพบุรุษได้อย่างราบคาบ และบรรพบุรุษก็ไม่มีทางรับมือกับเขาได้เลย …
“แน่นอน พวกเรารู้ว่าเราต้องฆ่าบรรพบุรุษและควบคุมชะตาชีวิตของเราเองอย่างแท้จริง” เหล่าผู้ฝึกฝนรุ่นเยาว์เหล่านั้นพูดออกมา แม้ว่าพวกเขาจะไม่ได้พูดคำเดียวกันพร้อมกัน แต่เฉินหยางก็ได้ยินชัดเจนว่าพวกเขาทั้งหมดหมายถึงสิ่งเดียวกันโดยประมาณ เห็นได้ชัดว่าพวกเขาเสียใจกับการกดขี่ของบรรพบุรุษมานานเกินไป “ตกลง ฉันเข้าใจแล้ว รีบๆ ทำซะ …
เมื่อได้ยินคำอธิบายของเฉินหยาง ชายชราก็ไม่เชื่อคำพูดของเฉินหยาง เพราะสิ่งที่เฉินหยางพูดนั้นเหลือเชื่อจริงๆ เป็นเรื่องยากสำหรับชายหนุ่มอย่างเขาที่จะโน้มน้าวให้ผู้อื่นเชื่อในเป้าหมายที่แท้จริงและสิ่งที่เขาตั้งใจจะทำให้สำเร็จ “อย่าคิดว่าฉันไม่รู้ว่าคุณกำลังพยายามทำอะไร พูดตามตรง คุณแค่พยายามทำตัวกล้าหาญชั่วขณะ คุณไม่มีวิธีรับมือกับเด็กพวกนี้ที่ดีนัก ดังนั้นสิ่งที่คุณทำได้ก็คือพูดอะไรแบบนี้เพื่อเอาใจพวกเขา ถ้าพวกเขามีความคิดอะไรซ่อนเร้น …
by