บทที่ 1397 สนมเหมย เจ้ามันซนเกินไปแล้ว!
“ฉันจะกัดคุณจนตาย!” หยวนจื่อยี่รีบเข้ามาอีกครั้ง! จับแขนของเย่เป่ยเฉินแล้วกัดมัน! ครั้งนี้เธอไม่แสดงความเมตตาเลย! เพียงลมหายใจเดียว รอยฟันเปื้อนเลือดมากกว่าสิบรอยก็ถูกทิ้งไว้บนแขนของเย่เป่ยเฉิน! “ฮึด…เจ็บนะ!” เย่เป้ยเฉินสูดหายใจเข้าลึกๆ และทำหน้าบูดบึ้ง “อ่า?” …
