by 
อย่างไรก็ตาม คู่ต่อสู้ของเขาจะต้องดุร้ายอย่างยิ่ง
เขารู้เรื่องนี้ดีอยู่แล้ว นั่นเป็นเหตุผลที่เขาไม่เปลี่ยนใจมานานขนาดนี้
นี่เป็นสิ่งที่แม้แต่พลังรวมของคนจำนวนมากก็ไม่อาจต้านทานได้ ลองนึกภาพดูว่ามันยากลำบากแค่ไหนที่จะรับมือกับเรื่องนี้
ที่จริงแล้วเฉินหยางค่อนข้างชัดเจนในเรื่องนี้ในใจของเขา
ในขณะนั้นเอง ทหารของเขาก็กำลังบุกทะลวงเข้ามาทีละคนเช่นกัน
ถึงแม้ความเร็วจะไม่เร็วมากนัก แต่ก็มีความเสถียรมาก
ทุกวินาที คุณจะสัมผัสได้ถึงการเปลี่ยนแปลงของพละกำลังของพวกเขา
แน่นอนว่าเฉินหยางรู้สึกยินดีกับพวกเขา
“ผมอยากแพ้พวกเขาอีกครั้งนะ แต่ไม่ใช่เพราะผมไม่เก่งพอแน่นอน”
“มีเพียงแชมป์ตัวจริงเท่านั้นที่สมควรทำให้ฉันแพ้เขาได้”
“พวกนี้ ฉันสงสัยว่าพวกเขาสมควรที่จะถูกเรียกว่าแข็งแกร่งหรือเปล่า?”
จิตใจของเฉินหยางสงบลงมากแล้ว
เขาเข้าใจเรื่องนั้นอย่างชัดเจน
พวกเขากำลังคิดหาวิธีปรับปรุงทุกอย่างเกี่ยวกับตัวเองอย่างแน่นอนในตอนนี้
หากมีอะไรผิดพลาดไปแม้เพียงเล็กน้อย พวกเขาก็จะทำการเปลี่ยนแปลงทุกอย่างเพื่ออุดช่องโหว่เหล่านั้นอย่างแน่นอน
เฉินหยางรู้ดีถึงการกระทำที่น่าอับอายเหล่านี้
อย่างไรก็ตาม เฉินหยางจะไม่แก้ไขความคิดของพวกเขา
ท้ายที่สุดแล้ว พวกเขาก็คือลูกน้องของเขา
ถ้าตอนนี้พวกเขาทั้งหมดเป็นผู้เล่นระดับสามดาวสีเงินแล้ว เขาก็สามารถทำอะไรก็ได้ตามใจชอบ
น่าเสียดายที่พวกเขายังไม่มีความสามารถนั้น และทุกคนจึงดูโทรมมาก
ถ้าหากเฉินหยางต้องเลือก เขาอยากจะอ่อนแอกว่าพวกเขาและได้รับการคุ้มครองอย่างแข็งแกร่งจากพวกเขามากกว่า
มันเจ็บปวดเหลือเกินที่ต้องรู้สึกแบบนี้ ไม่ได้รับอะไรเลยสักอย่าง
อาจเป็นเพราะพวกเขาได้ยินเสียงร้องภายในใจของเฉินหยาง เหล่าผู้ฝึกฝนพลังปราณที่อยู่ ณ ที่นั้นจึงยังคงสงบอย่างน่าประหลาดใจ
“พี่ใหญ่ครับ คะแนนความแข็งแกร่งที่พวกเราแต่ละคนได้รับนั้น เทียบเท่ากับคะแนนความแข็งแกร่งที่พี่ได้รับหลายเท่าตัวเลยครับ”
เฉินหยางถอนตัวจากการซ่อมโซ่และพยักหน้าเมื่อมองไปยังสีหน้าตื่นเต้นของทุกคนที่อยู่ตรงนั้น
พวกเขาพูดถูก นั่นเป็นเรื่องจริง ตราบใดที่แต่ละคนสามารถพัฒนาตัวเองได้
แต่ นั่นแหละคือประเด็นสำคัญของปัญหา
“คุณพูดได้ฟังดูดีนะ แต่ทำไมบางคนถึงพัฒนาขึ้น ในขณะที่บางคนยังคงอยู่ที่เดิมล่ะ?”
เมื่อได้ยินคำพูดของเฉินหยาง ทุกคนที่อยู่ในที่นั้นต่างตกตะลึง
อาจกล่าวได้ว่าปัญหาของเฉินหยางนั้นร้ายแรงถึงขั้นเป็นอันตรายถึงชีวิตสำหรับพวกเขา
อย่างไรก็ตาม พวกเขายังไม่มีวิธีแก้ปัญหาของเขา
ท้ายที่สุดแล้ว พวกเขายังตอบคำถามนี้ไม่ได้ด้วยซ้ำ
พวกเขาไม่เข้าใจว่าทำไมบางคนถึงต่อสู้ไม่เก่ง ซึ่งเป็นเรื่องที่น่าเหลือเชื่อมาก
อย่างไรก็ตาม พวกเขาทั้งหมดต่างหันความสนใจไปที่เฉินหยาง โดยเชื่อว่าเขาจะต้องให้คำตอบแก่พวกเขาได้อย่างแน่นอน
“พี่ชาย ถ้าพี่มีไอเดียอะไรก็บอกพวกเราเถอะ พวกเราคิดไม่ออกอยู่แล้ว”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น เฉินหยางก็อดหัวเราะไม่ได้
“ดูเหมือนว่าคุณยังคงมีความอ่อนน้อมถ่อมตนอยู่ งั้นผมจะให้คำแนะนำคุณสักอย่าง”
“เดิมทีพวกคุณแต่ละคนมีความสามารถมาก เพียงแต่พวกคุณจำกัดศักยภาพของตัวเองเท่านั้นเอง”
เมื่อได้ยินเช่นนี้ ช่างซ่อมโซ่ทุกคนที่อยู่ในที่นั้นก็ไม่เชื่อเสียทั้งหมด
“พี่ชาย ฉันไม่อยากเชื่อเลยว่าพี่พูดแบบนั้น ที่จริงแล้ว บรรดาอัจฉริยะรุ่นเยาว์ในครอบครัวเราต่างก็ฝึกฝนทักษะได้เร็วกว่าพวกเรามาตั้งแต่ยังเด็กแล้ว”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ช่างซ่อมโซ่บางคนที่อยู่ในที่นั้นก็แสดงความเห็นคล้ายคลึงกับเขา
ท้ายที่สุดแล้ว ทุกคนที่นี่ล้วนได้รับการฝึกฝนทักษะมาจากครอบครัวใหญ่หรือสำนักวิชาใดสำนักวิชาหนึ่ง
โดยพื้นฐานแล้วทุกคนก็รู้รายละเอียดกันอยู่แล้ว
“ตกลง ฉันเข้าใจที่คุณพูด งั้นเราพักเรื่องนี้ไว้ก่อนนะ”
เฉินหยางยิ้ม เขาไม่ได้หมกมุ่นอยู่กับเรื่องนี้มากนัก
เพราะเขารู้ว่าตราบใดที่เขาบอกเหตุผลให้ทุกคนที่อยู่ตรงนั้นรู้ มันก็จะได้ผล
พวกเขาจะเข้าใจอย่างแน่นอน
“สาเหตุที่ความเร็วในการซ่อมโซ่ของคุณแตกต่างกันนั้น เป็นเพราะคุณมีทรัพยากรในการซ่อมโซ่ที่แตกต่างจากคนอื่น”
“นอกจากนี้ คุณจะได้ยินสิ่งที่คนอื่นพูด ไม่ว่าจะโดยรู้ตัวหรือไม่รู้ตัว ในชีวิตประจำวันของคุณ”
“ถ้าเช่นนั้น คุณก็จะเชื่อว่าสิ่งที่พวกเขาพูดเป็นความจริงเช่นกัน”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ทุกคนที่อยู่ในที่นั้นก็พยักหน้าพร้อมกัน
ท้ายที่สุดแล้ว คำพูดของเฉินหยางก็ฟังดูสมเหตุสมผล
บางทีสิ่งที่เขาพูดอาจไม่ใช่เรื่องจริงทั้งหมด
แต่ถ้าหากคำกล่าวของพวกเขามีความจริงอยู่บ้างแม้เพียงเล็กน้อย คำกล่าวเหล่านั้นก็ย่อมมีความน่าเชื่อถือในระดับหนึ่ง
อย่างไรก็ตาม ใครก็ตามที่ดัดแปลงห่วงโซ่เพียงเล็กน้อยก็สามารถเข้าใจความหมายเบื้องหลังคำเหล่านี้ได้
“พี่ชาย ถึงแม้สิ่งที่คุณพูดจะเป็นความจริง เราก็ควรละทิ้งอคติของเราเสียไม่ใช่หรือ?”
“การเชื่อว่าคุณสามารถก้าวข้ามความสำเร็จในอดีตได้นั้น จะรับประกันว่าสิ่งเหล่านี้จะเกิดขึ้นจริงหรือไม่?”
หนึ่งในผู้ฝึกฝนที่อยู่ในที่นั้น ซึ่งเป็นผู้ฝึกฝนระดับเก้าดาวทองแดง ถามเฉินหยางด้วยความสงสัยเล็กน้อย
เฉินหยางส่ายหัวพร้อมกับยิ้มอย่างขมขื่นและกล่าวว่า “แน่นอนว่าเรื่องมันไม่ง่ายอย่างนั้น”
“การคิดเช่นนี้เปรียบเสมือนการเปิดหน้าต่างสู่จิตวิญญาณ แต่ยังมีสิ่งสำคัญกว่านั้น”
“คุณต้องเข้าใจเรื่องนี้จากใจจริง และในขณะเดียวกัน คุณต้องใช้ยาอายุวัฒนะเพื่อช่วยคุณด้วย”
เมื่อได้ยินเช่นนี้ ผู้เชี่ยวชาญระดับบรอนซ์สูงสุดอันดับ 8 ก็ยิ่งงงงวยมากขึ้นไปอีก
“พี่ชาย เกิดอะไรขึ้นกันแน่ ทำไมพี่ยังต้องกินยาอยู่?”
“ใช่แล้วพี่ชาย เมื่อกี้พี่ก็บอกไม่ใช่เหรอว่าฝีมือซ่อมโซ่ของทุกคนก็พอๆ กันหมด?”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น เฉินหยางก็ถอนหายใจและกล่าวว่า “ถึงแม้พรสวรรค์ในการฝึกฝนสายโซ่ของเราทั้งคู่จะเหมือนกันก็ตาม”
“แต่ความพยายามของคุณหลังจากเกิดมานั้นแตกต่างออกไปมาก จนคุณอาจเสี่ยงที่จะถูกคนที่ไม่เก่งเท่าคุณแซงหน้าได้เสมอ”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ช่างซ่อมโซ่ทุกคนที่อยู่ในที่นั้นต่างตกใจ
ในที่สุดพวกเขาก็ได้เข้าใจความจริงเสียที
ที่จริงแล้ว พวกเขาไม่เคยคิดถึงเรื่องแบบนี้มาก่อนเลย
ถ้าพวกเขารู้เรื่องนี้เร็วกว่านี้ พวกคงไม่ใช้วิธีหลอกตัวเองแบบนี้ต่อไปหรอก
จงเชื่อมั่นในตัวเองว่าคุณสามารถเหนือกว่าคนอื่นได้อย่างแน่นอน
หลังจากอธิบายทุกอย่างเสร็จ เฉินหยางก็ถอนหายใจโล่งอกในที่สุด
เขาเชื่อว่าคนเหล่านั้นยังไม่เข้าใจอย่างถ่องแท้
แต่ตราบใดที่พวกเขายังมีความคิดเช่นนั้นอยู่ในใจ และปลูกฝังความคิดเช่นนั้น พวกเขาก็จะประสบความสำเร็จ
เมื่อถึงเวลานั้น ความคิดเหล่านี้จะหยั่งรากและงอกงามในจิตใจของพวกเขา
อีกไม่นาน ความสามารถของพวกเขาจะค่อยๆ ปรากฏให้เห็น
เมื่อนึกเช่นนั้น เฉินหยางจึงรีบตรวจสอบว่าเขามียาที่เกี่ยวข้องเพียงพอหรือไม่
หลังจากตรวจสอบดูแล้ว เขาก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก เพราะมีเม็ดยาเพียงพอจริงๆ
ตราบใดที่มียาเพียงพอ เราก็จะสามารถดำเนินการได้อย่างง่ายดายเมื่อถึงเวลา
หลังจากนั้นประมาณสองชั่วโมง ทุกคนก็ซ่อมโซ่เกือบเสร็จแล้ว
ในขณะนั้น เฉินหยางจึงเรียกทุกคนออกจากพื้นที่ซ่อมโซ่อีกครั้ง
เมื่อมองไปที่เฉินหยาง เหล่าผู้ฝึกฝนวิชาที่อยู่ตรงนั้นต่างก็รู้สึกประหลาดใจกันทุกคน
“พี่ชาย การเรียกพวกเราออกมาจากซีเหลียนในเวลานี้มีจุดประสงค์อะไรครับ?”
ผู้เชี่ยวชาญระดับดาวเก้าสีบรอนซ์กล่าวกับเฉินหยางด้วยความสงสัยเล็กน้อย
เฉินหยางยิ้มและกล่าวว่า “เราเคยสู้กันมาก่อน แต่ครั้งนั้นฉันแพ้ ครั้งนี้ฉันจะเอาชนะคุณให้ได้”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ทุกคนที่อยู่ในที่นั้นก็ตกใจทันที
“พี่ชาย แบบนี้ไม่ได้ การต่อสู้ของเรามีจุดประสงค์เพื่อเพิ่มความแข็งแกร่ง ไม่ใช่เพื่อการทะเลาะวิวาทส่วนตัว”
ผู้ฝึกฝนระดับบรอนซ์แปดดาวขั้นสูงสุดคนหนึ่งกล่าวด้วยน้ำเสียงที่ค่อนข้างกังวล
เมื่อได้ยินเช่นนั้น เฉินหยางจึงส่ายหัวและกล่าวว่า “ท่านรู้เรื่องอะไรบ้างล่ะ?”